‘Wij wonen hier niet om de wet te omzeilen, maar uit bittere noodzaak’

dinsdag 23 januari 2018 Leestijd: 4 min.

De ontruiming van camping Fort Oranje / ANP Foto

Stephanie Sint Nicolaas

Redacteur

stephanie.sintnicolaas@kro-ncrv.nl

dinsdag 23 januari 2018 Leestijd: 4 min.

Op een vakantiepark gaan wonen omdat het voor dat moment de enige oplossing lijkt. We spraken inmiddels al met een tiental tipgevers die voor deze route hebben gekozen. We krijgen een mail van vrachtwagenchauffeur Charlie. Jaren geleden komt hij na een scheiding op een vakantiepark terecht. In tegenstelling tot Jenny en Petra is hij op dit moment niet op zoek naar een andere woning. Hij heeft een chalet gekocht en wil daar graag blijven wonen. Maar nu wil de gemeente een einde maken aan de permanente bewoning op het park. Is er wel een alternatief voor de permanente bewoners?

‘Ik woon inmiddels al jarenlang op een vakantiepark. Twee jaar geleden kon ik me hier zonder problemen inschrijven. Nu is het gemeentelijk beleid gewijzigd en moet ik binnen twee jaar andere woonruimte hebben. Terwijl er helemaal geen betaalbare huurwoningen zijn.’

Via via hoort tipgever Charlie van ons onderzoek naar Huurdersproblemen. Als we hem bellen, vertelt Charlie hoe hij ooit op het vakantiepark terecht is gekomen. ‘Na een scheiding kon ik geen betaalbare woonruimte voor mezelf vinden. Ik vond een oplossing door in een caravan op dit vakantiepark te wonen voor een periode van vier jaar - van 2001 tot 2005. Ik kreeg een nieuwe relatie en ging samenwonen. Maar die relatie liep na een paar jaar spaak en in 2009 liep ik daarom opnieuw tegen een ‘woonprobleem’ aan. Ik moest snel het huis uit en er was op korte termijn geen sociale huurwoning te vinden. Huren in de vrije sector was, en is nu nog steeds, geen optie voor mij. Ik maak elke maand een aanzienlijk bedrag aan alimentatie over aan de moeder van mijn kinderen en door de explosieve stijging van de huurprijzen van vrije sectorwoningen is dat voor mij gewoon niet te betalen.’

Onderdak bij familie
Charlie vertelt dat hij van de gemeente hoort dat hij dan maar onderdak bij familie moet zoeken. ‘Maar ik ben niet graag afhankelijk van anderen. Zeker niet als je bedenkt dat ik dan jarenlang bij familie had moeten wonen in afwachting van een sociale huurwoning. Voor mij was dat geen reële optie.’ En daarom kiest Charlie er uiteindelijk voor om toch weer op het vakantiepark te gaan wonen dat hij al kent. Hij koopt er uiteindelijk een chalet en het wordt hem toegestaan om zichzelf op het vakantiepark in te schrijven, ondanks dat volgens de letters van de wet de chalets niet bedoeld zijn voor permanente bewoning.  De parkbeheerder is op de hoogte van het feit dat Charlie geen andere woning heeft en dus permanent in het chalet verblijft. Ook al betekent dat in de praktijk dat Charlie er alleen in het weekend is plus af en toe nog een extra nacht in de week. Want door zijn werk als vrachtwagenchauffeur is hij niet vaak thuis.

Handhaving door de gemeente: geen permanente bewoning
Maar dan komt er een onverwacht bericht. De gemeente Hilvarenbeek wil een einde maken aan permanente bewoning op dit vakantiepark. Doel daarvan is om mogelijke verloedering tegen te gaan. En dat betekent dat Charlie en tientallen anderen zullen moeten vertrekken.   

Jeannette Vos is de woordvoerder van de ‘permanente bewoners’ van het vakantiepark. Zij formuleert namens Charlie en de andere bewoners een vurig betoog aan het college van Burgemeesters en Wethouders van Hilvarenbeek. Deze brief is bedoeld om B & W op andere gedachten te brengen over de handhaving.

Groot probleem onderkant woningmarkt

Als we Jeannette spreken, vertelt ze dat ze ‘uiteraard op de hoogte is van het feit dat de chalets bedoeld zijn voor recreatieve doeleinden.’ Maar volgens Jeannette kun je het feit dat mensen tóch permanent in de chalets wonen, niet los zien van de situatie op de woningmarkt. In haar brief signaleert ze ‘dat de vraag naar sociale huurwoningen onder de huursubsidiegrens exponentieel is gegroeid, en dat heeft meerdere oorzaken. Ten eerste is er beleid ontwikkeld dat senioren langer in hun huis moeten blijven wonen, en dus veel ouderen in de sociale huursector blijven. Dat belemmert de doorstroming, net zoals de toename van allerlei onzekere arbeidscontracten die het moeilijk maken om een hypotheek af te sluiten. Bovendien heeft de bouw van woningen tijdens de crisis zo goed als stilgelegen, en daardoor is het gat tussen vraag en aanbod steeds groter geworden.’ Dat zorgt, ziet Jeannette, voor een groot probleem aan de onderkant van de woningmarkt, ‘waardoor je als burger gedwongen bent op zoek te gaan naar creatieve oplossingen.’

Eigen kracht en verantwoordelijkheid
Jeannette vindt het krom dat Charlie en andere bewoners die creatieve oplossing voor hun nijpende woonprobleem zelf hebben gevonden, en daar nu voor ‘worden bestraft.’

‘Ik vind het zo gek: iedere zichzelf respecterende professional in het sociaal domein heeft tegenwoordig de mond vol van ‘eigen kracht’ en ‘eigen verantwoordelijkheid.’ Waarom krijg je dan het deksel op je neus als je die verantwoordelijkheid ook echt neemt?’ Jeannette vertelt ons dat het aan de parkbeheerder van het vakantiepark te danken is dat mensen die zich op de woningmarkt niet konden redden, op het vakantiepark terecht konden. ‘Deze man heeft een sociaal hart en oog voor de hoge nood op de woningmarkt. Ondanks hun schulden of andere problemen kregen deze mensen een kans om hun leven weer op de rit te krijgen – en in veel gevallen is dat ook gelukt. Heeft de gemeente enig idee wat het gekost zou hebben als deze mensen hier níet terecht hadden gekund en in de hulpverlening of daklozenopvang terecht waren gekomen?’

Bittere noodzaak
Charlie laat ons weten dat hij het liefst op het vakantiepark wil blijven, maar als dat echt niet mogelijk is, ‘wil hij natuurlijk meedenken over een andere oplossing.’ Maar met de lange wachttijden in de regio voor sociale huurwoningen ziet hij het somber in. Jeannette roept de gemeente op om mee te denken over een constructieve oplossing. ‘Want keuzes die in de politiek worden gemaakt, hebben geleid tot dit probleem. Deze mensen wonen niet permanent op een recreatiepark om de wet te omzeilen of uit economisch gewin, maar vanuit bittere noodzaak.’

Blijf op de hoogte
In ons dossier Huurdersproblemen spreken we tientallen tipgevers die geen betaalbare huurwoning kunnen vinden en daardoor bijvoorbeeld op een vakantiepark terecht komen. Benieuwd naar hoe ons onderzoek verloopt? Abonneer je en ik houd je op de hoogte!

Lees meer over

Wonen en leefomgeving Woonproblemen
Verkenning Research Opnames Uitzending

Woonproblemen

Uitzending

Onze uitzending Wel werk, geen woning is maandagavond 11 mei om 22:15u op NPO2.

Deel jouw ervaring 143 andere artikelen in onderzoek
Uitzending is geweest op maandag 11 mei 2020 om 22:15  NPO2

1403 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Stephanie Sint Nicolaas Redacteur

Stephanie Sint Nicolaas voltooide na een bachelorstudie geschiedenis een master Journalistiek en Nieuwe Media. Ze werkte voor zowel radio (Radio 1) als voor verschillende journalistieke televisieprogramma's (Knevel en van den Brink, Rondom 10, Debat op 2, Altijd Wat). In haar vrije tijd fotografeert ze graag en net als in haar redactiewerk is het doel om bijzondere verhalen van mensen in beeld te brengen. Voor De Monitor deed ze research, en filmt en monteert ze nu video's voor social media.

Lees verder
@stephsint

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Leidt de hoge woningnood tot dakloosheid?
Alles over dit onderzoek