Wens Armeens gezin: ‘Rustig slapen en geen zorgen over terugkeer’

zaterdag 10 december 2016 Leestijd: 5 min.

Familie Grigoryan uit Armenië (van link naar rechts: Narine, Anahit en Arsan) /

Saskia Adriaens

Verslaggever

saskia.adriaens@kro-ncrv.nl

zaterdag 10 december 2016 Leestijd: 5 min.

‘Ik ben Narine Grigoryan en ik kom uit Armenië. Ik woon met mijn ouders, zusje en broertje al 8,5 jaar in Nederland. We hebben ook een kinderpardon-aanvraag gedaan in 2013. De reden dat we die niet hebben gekregen is omdat we niet hebben meegewerkt aan terugkeer. Als u het interessant vindt, kunt u contact met mij opnemen. Ik zal heel blij zijn als u mijn verhaal kan horen. Ik heb heel veel te vertellen.’ Dit mailtje komt binnen na ons laatste artikel over het kinderpardon. Ik besluit de 25-jarige Narine en haar familie in Almelo op te zoeken.

In een groot statig, monumentaal pand vlakbij het station woont de familie Grigoryan al een jaar met zijn vijven op een kamer van zo’n 25 vierkante meter. Er staat een klein rond tafeltje met stoelen, een grote kledingkast, drie eenpersoonsbedden en een tweepersoonsbed voor de ouders. Het past allemaal net. Het is gezellig ingericht met houten kunstwerkjes aan de muren. ‘Zelf gemaakt door papa.’ Ik tref een hoopvol gezin, dat ondanks alle tegenslagen probeert positief te blijven. Sinds een jaar wonen ze in deze kamer. ‘Dit heeft Vluchtelingenwerk voor ons geregeld. Ze zeiden dat het een eensgezinswoning zou zijn, dus het was even schrikken toen we hier binnenkwamen. Maar we hebben al zoveel meegemaakt, dat ik me realiseer dat er wel belangrijkere dingen in het leven zijn dan een eigen plek,’ zegt de 24-jarige Anahit monter.

'Door het kinderpardon kregen we weer hoop'

Procedure

Vader Tigran vluchtte tien jaar geleden vanwege politieke redenen uit Armenië. Hij had problemen met de autoriteiten en zegt dat hij zijn leven niet zeker was. In maart van 2008 reist de rest van het gezin hem achterna. Sindsdien gaan ze van aanvraag naar aanvraag en procedure naar procedure. Ze kunnen steeds een tijdelijke verblijfsvergunning krijgen door de slechte medische situatie van de vader. Hij heeft hartproblemen en een pacemaker. Dus op basis van artikel 64 verblijven ze momenteel legaal in Nederland. Als een ongedocumenteerde migrant om medische redenen niet kan reizen, kan 'uitstel van vertrek' worden gegeven door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND).

In 2013 doet het gezin een aanvraag voor het kinderpardon voor de jongste van het gezin, de nu 21-jarige Arsan. Hij was 12 toen ze in 2008 naar Nederland vluchtten. Narine: ‘Defence for Children en andere partijen zeiden dat we hier zeker kans op maakten, dus we kregen veel hoop. Maar een paar maanden na de aanvraag werd het kinderpardon definitief afgewezen op basis van het meewerkcriterium. Terwijl dat gaat over mijn vader die in 2007 - toen was Arsan hier dus nog niet eens - niet voldoende heeft meegewerkt aan zijn terugkeer. Maar hij kon en kan nog steeds niet terug, want Armenië is niet veilig voor ons. En mijn vader zou daar nooit de medische zorg kunnen krijgen, die nodig is.’ Het gezin gaat tegen dit besluit in hoger beroep in 2014 en wint. Ik lees in dit rechtbankverslag: ‘De rechtbank heeft het door de vreemdelingen ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op de gemaakte bezwaren neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen.’ Tegen deze uitspraak is de staatssecretaris weer in hoger beroep gegaan en werd alsnog in het gelijk gesteld. Het gezin blijft met lege handen achter en zij horen daarmee tot de 92% van de aanvragers die niet hebben kunnen profiteren van de kinderpardonregeling.

'Ik wil dat mensen mij gewoon als mens zien en ik wil niet zielig gevonden worden'

Hoop

‘Toen wij er voor het eerst van hoorden, kregen we dus echt hoop,’ zegt Arsan. ‘Waar slaat dat kinderpardon dan nog op als maar zo weinig er recht op hebben. En waarom verschilt mijn situatie met die van andere vluchtelingen?’ Momenteel heeft het gezin een procedure lopen op basis van de gezondheidssituatie van de vader. En ondertussen proberen ze er het beste van te maken. ‘Wij hebben geleerd dat we niet mogen klagen,’ zegt Anahit. Zij doet een kappersopleiding en vertelt dat haar klasgenoten niet weten van haar situatie. ‘Ik wil dat mensen mij gewoon als mens zien en ik wil niet zielig gevonden worden.’ Zowel Anahit als haar zus en broer zeggen geen nieuwe vrienden meer te maken. ‘Ik heb er geen behoefte aan, want niemand begrijpt mijn situatie echt. Bovendien zijn we al zo vaak verhuisd dat ik niet weer afscheid wil nemen.’

Als gezin woonden ze in verschillende asielzoekerscentra (AZC) door het hele land van Maastricht tot Almelo. Waarvan eerst 2 jaar in een AZC en nu sinds een jaar op deze kamer. ‘In het AZC was veel onrust. Als een gezin gedwongen werd uitgezet en je hoorde het geschreeuw dan had je daar een week last van. Er was daar veel stress, onrust en er werd ook wel gevochten. Maar we hadden daar wel allemaal een eigen kamer en we hadden meer weekgeld.’ Nu moet het gezin maandelijks van 300 euro rondkomen en ze kunnen 2 keer per week terecht bij de Voedselbank. Vader slaapt slecht, omdat hij zich veel zorgen maakt, niet alleen over zijn gezondheid en over de procedures, ook over de huidige woonsituatie. Het gezin woont tussen de daklozen en verslaafden met wie ze de keuken, badkamer en wc delen. ‘Mannen gaan hier soms gewoon naar de wc met de deur open. En er zijn veel conflicten in dit huis, maar wij proberen dat zoveel mogelijk te vermijden,’ vertelt Narine.

'Wij zijn geen gelukszoekers'

Vooral Arsan heeft de neiging om mij te willen overtuigen van het feit dat zij geen gelukszoekers zijn. ‘Onze situatie is nu slecht, maar geloof me de situatie in Armenië zou nog slechter voor ons zijn.’ Zijn zus legt mij uit dat Arsan grote kans heeft gevangen te worden genomen omdat hij nooit in militaire dienst is gegaan. Anahit denkt dat ze daar nooit zichzelf zou kunnen zijn. ‘Als meisje moet je daar je mond houden. Maar ik heb in Nederland geleerd dat mijn mening er wel toe doet.’ Daarnaast maken ze zich vooral allemaal grote zorgen over de gezondheid van hun vader. ‘Hij moet elke dag overgeven van de pijn. En we hebben een kastje waarmee hij gemonitord wordt door het ziekenhuis. Hij moet binnen een kwartier in het ziekenhuis kunnen zijn. Dat zou in Armenië nooit kunnen. IND zei tegen ons dat we wel naar een ziekenhuis in Georgië zouden kunnen gaan. Dat is 1000 kilometer verderop!’

Toekomstperspectief

Ondanks hun onzekere situatie, ontbrekend toekomstperspectief, de angst voor uitzetting en hun vluchtverhaal is het opvallend hoe positief ze onder dit alles proberen te blijven. Dat blijkt ook uit het rapport dat is opgesteld door de afdeling Orthopedagogiek van de Rijksuniversititeit Groningen. Die deed in 2013 onderzoek naar de 3 kinderen. Daarin lees ik dat de kinderen zich groot houden voor de ouders, maar dat ze ondertussen psychisch erg lijden onder de stress en onzekerheid. Ook stellen de onderzoekers dat terugkeer grote psychische gevolgen voor hen zal hebben. ‘Uitwijzing naar Armenië vormt een ernstige bedreiging voor Narine, Anahit en Arsen vanwege de angst en onveiligheid die dit met zich meebrengt. De kwaliteit van de opvoedingsomgeving zal verslechteren en er zal een breuk in hun identiteitsontwikkeling zijn.’ In de conclusie wordt gesteld dat het spoedig toekennen van een verblijfsvergunning noodzakelijk is, vooral om de ontwikkelingsschade van de kinderen zoveel mogelijk te beperken. Tot op heden is er geen gehoor gegeven aan dit rapport. ‘Ik weet wel dat onze advocaat het nu nog probeert in te zetten in de procedure die nu loopt.’

Ondertussen vullen de dagen van dit gezin zich met ziekenhuisbezoekjes, boodschappen doen en voor vader zorgen. Arsan volgde een opleiding detailhandel en automonteur, allebei op niveau 1. Hoger kon niet, want op niveau 2 moest hij stage lopen en als asielzoeker mag dat van de IND niet. Nu is hij druk met sleutelen aan fietsen. Anahit zit in haar laatste jaar van de kappersopleiding en die hebben voor haar een oplossing gevonden zodat ze met een stage binnen school toch haar diploma kan halen. Narine houdt zich vooral bezig met het papierwerk en administratie van het gezin. Arsan: ‘Wij vervelen ons niet hoor.’ Het gezin heeft maar 1 wens: ‘We willen weer eens rustig kunnen slapen en ons geen zorgen meer hoeven maken over eventueel terug gestuurd worden.’

Onderzoek

Voor ons dossier kinderpardon willen we graag meer gezinnen ontmoeten die in een onzekere situatie zitten en hopen dat het kinderpardon uitkomst biedt. Waar lopen jullie tegen aan? Hoe moeilijk is het om in aanmerking te komen voor het kinderpardon? Stuur je verhaal naar: saskia.adriaens@kro-ncrv.nl. Andere tips met betrekking tot het kinderpardon zijn ook meer dan welkom.

Lees meer over

Jeugd en onderwijs Kinderpardon
Verkenning Research Opnames Uitzending

45 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Jeugd en onderwijs / Kinderpardon

Gezocht: vluchtelingen die hopen dat het kinderpardon uitkomst biedt

Deel jouw ervaring

Anna Gimbrère

Presentator

Deel jouw ervaring

Dit artikel is geschreven door:

Saskia Adriaens Verslaggever

'Ogen openen en gedachten kantelen’, dat is de grootste drijfveer van Saskia Adriaens. De eerste jaren na haar studie journalistiek heeft zij als freelancer voor multiculturele televisie (MTNL) gewerkt en geschreven voor diverse media zoals kranten, Opzij en Oneworld. Tien jaar geleden alweer is zij begonnen bij de publieke omroep. Als verslaggever heeft ze reportages gemaakt in binnen- en buitenland, voor onder andere de actualiteitenrubriek Netwerk, Altijd Wat, Brandpunt Profiel, Kruispunt en sinds 2015 voor De Monitor. Vooral sociaal-maatschappelijke onderwerpen zoals de multiculturele samenleving, vluchtelingenproblematiek, vrouwenrechten, onderwijs en opvoeding hebben haar interesse. Maar zoals Einstein ook al zei: ‘Ik heb geen speciaal talent, ik ben vooral razend nieuwsgierig!’

Lees verder
@sadriaens

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Hoe effectief werkt het kinderpardon dat gewortelde asielkinderen moet beschermen tegen uitzetting? In 2016 kwam slechts 1 kind voor de regeling in aanmerking. Het kinderpardon trad in 2013 in werk...
Alles over dit onderzoek