Werk en inkomen / Ziek door mijn werk

Reacties van gedupeerden

woensdag 20 november 2013 Leestijd: 4 min.
Redactie de Monitor

editor

woensdag 20 november 2013 Leestijd: 4 min.

Sinds de start van dit onderzoek op 19 november hebben we een behoorlijke hoeveeltijd tips gekregen. Dank daarvoor! Hieronder een greep uit die reacties:

Marcel van Uem - Scooperen (een zinklaag aanbrengen) en gritstralen (zandstralen)

Ik ben echt blij dat dit onderwerp aan de kaak wordt gesteld, want het is echt een grijs gebied wat niet graag naar buiten wordt gebracht. Als mijn baas meer naar ons (ik en mijn collega) geluisterd had, dan was het nooit zover gekomen. Maar mijn baas gaf liever geld uit aan nieuwe computers en een vaatwasser voor in de kantine, dan aan goede afzuiging en goede helmen. Ik zit helaas met de gebakken peren en veel mensen zeggen tegen mij, dat ik dat bedrijf alsnog moet aanpakken. Maar er werken daar collega's en ik wil niet dat die door mij op straat komen. De uitzending heeft indruk op mij gemaakt en ik hoop dat er meer reacties komen. Samen zijn wij sterk en er moet echt wat aan gedaan worden.

Marlies Jansen

Ik ben slachtoffer van pesten en discriminatie op het werk. Hierdoor werd ik chronisch ziek. In deze periode heb ik - door deze problematiek bespreekbaar te maken en door mijn "naïeve" vertrouwen in werkgever en arbodiensten - alle valkuilen van het systeem doorlopen wat de schade aan mijn gezondheid in de loop van 2 jaar alleen maar groter heeft gemaakt. Adequate hulp kwam pas na 2,5 jaar door eigen initiatief op gang. Deze gang van zaken ontneemt mij nu de reële kans voor een klacht tegen de werkgever die aan het begin van mijn trieste lijdensweg stond. De falende werkgever heeft het meeste baat van het "succesvolle draaiboek" dat in mijn geval via de werkvloer en het management, de Arbodiensten en zelfs sommige (para/medische) specialisten tot uitvoering kwam.

Ik zou mij voor de toekomstige slachtoffers een instantie (vakkundige groep mensen) wensen die ondersteunend en corrigerend de langdurig zieke begeleidt ZONDER dat men door een belangenverstrengeling de kluts kwijtraakt zoals het nu te vaak het geval is... Gezien de grote geldsommen die deze dwalingen kosten en gezien het ongelofelijke leed wat mensen bespaard zou kunnen worden is omdenken en verandering een maatschappelijke NOODzaak.

D. E. Postmus - Chemisch technicus/ziek/werkloos

Ik was van 1973 tot 2002 werkzaam bij DSM (Nederlands chemiebedrijf). In deze periode heb ik door binnen de werksituatie bloot te staan aan sigarettenrook van collega's een ernstige vorm van luchtwegenklachten ontwikkeld. Ik heb mijn longen stuk gehoest tot bloedens toe, met littekenweefsel erop. DSM heeft zijn zorgverplichting ernstig geschonden door tot op mijn laatste werkdag toe geen adequaat rookvrijbeleid te voeren. Dit is geheel in strijd met de adviezen die de arbodienst reeds vanaf het begin van de jaren 80 gaf. DSM heeft mij nooit uitgenodigd om te komen praten, en geïnformeerd hoe het met mij gaat. Ze laten mij gewoon stikken.

FNV-beroepsziekten heeft DSM in 2002 aansprakelijk gesteld, maar toen DSM niet direct letselschade wou betalen, hebben ze zich teruggetrokken, wegens door hun vermoedde te weinig kans bij een rechter. Inmiddels roemt FNV-beroepsziekte over zichzelf in een artikel op internet van d.d. 13-1-2009: "doorbraak in strijd tegen meeroken op het werk", maar mijn zaak hebben ze nooit opnieuw opgepakt.

Anoniem

Het hele systeem is rot. Ook de FNV, ook de sociale advocatuur. Het grote probleem zit bij de rechters; Centrale Raad van Beroep. Recht halen wordt jaren gerekt en daardoor haast onhaalbaar. Het kader waarbinnen geoordeeld wordt, is niet het kader waar je een oordeel over wilt. Specialisten worden betaald en leveren de gevraagde diagnose.

Peter Rechsteiner – Paddenstoelenteler

De politiek had geen belangstelling. Niemand heeft mij geholpen, omdat ze er niets van snappen. Ik was een roepende in de Woestijn!

Anoniem

Door uitzending Libanon chronische PTSS opgelopen. Dat heeft m’n hele leven verpest. Wel uitzenden maar geen erkenning. WAO en daar moet u het mee doen is het antwoord. 998 euro per maand en torenhoge ziekte kosten. Zo gaat Nederland om met veteranen.

Anoniem

Ik ben uit het niets compleet afgebrand door mijn leidinggevende. Psychisch werd ik een wrak en ik werd zo bang om dingen verkeerd te doen, dat ik alles ging overcontroleren en uiteindelijk zelfs een dwangneurose ontwikkelde. De laatste weken heb ik mij nog doorheen gesleept, maar OCD (obsessieve-compulsieve stoornis) is zo beschamend dat ik er met niemand over kon praten. Gelukkig ben ik uiteindelijk bij een psycholoog terecht gekomen en heb ik ook een nieuwe baan, maar diep van binnen ben ik nog heel onzeker, bang en ongelukkig.

Herkent u dit? Of heeft u een andere ervaring of tip? Neem contact met ons op!

Reacties in beeld

Hieronder brengen we alle binnengekomen reacties in beeld. We zijn inmiddels een maand onderweg met ons meldpunt over beroepsziekten en dat levert ons het onderstaande beeld op. Deze cijfers zijn niet representatief voor heel Nederland, maar geven wel een indruk van de verhalen die wij binnen hebben gekregen.

De meeste tipgevers, bijna 40%, geven aan met psychische problemen te kampen. Dit is te verklaren omdat zich relatief veel politiemensen met PTSS hebben gemeld. Daarnaast zien we dat ruim 15% aangeeft een neurologische aandoening te hebben door het inademen van chemische stoffen. Veel werknemers kampen met de aandoening OPS, beter bekend als de schildersziekte (een hersenbeschadiging). Kijk hier naar het verhaal van kitmenger Ron van Gastel.

Om een beeld te krijgen welke rol de bedrijfsarts heeft vroegen we alle tipgevers naar hun persoonlijke ervaring. Een bedrijfsarts heeft in principe de verantwoordelijkheid om beroepszieke medewerkers bij te staan en waar nodig onderzoek in te stellen naar de relatie met het werk. Daarnaast moeten ze actie ondernemen om er voor te zorgen dat niet nog meer medewerkers op dezelfde manier ziek worden.

Wat ons opvalt is dat in 43% van de gevallen de bedrijfsarts geen rol speelt en dat 17% de bijdrage van de bedrijfsarts als slecht ervaart. Sommige mensen geven aan dat de bedrijfsarts in hun ogen slechts een adviserende rol heeft en niet in staat is om te beslissen wat er moet gebeuren of wat er moet verbeteren.

Een bedrijfsarts is wettelijk verplicht een beroepsziekte te melden bij het NCvB. Uit de rapportage van het NCvB blijkt slechts een kwart van de bedrijfsartsen hier gehoor aan geeft. Dat zien wij ook terug in onze reacties. Slechts 10% weet dat de bedrijfsarts hun beroepsziekte heeft gemeld. 40% geeft aan dat er geen melding is gedaan en de helft is niet op de hoogte gesteld of er actie is ondernomen.

Verkenning Research Opnames Uitzending

371 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Redactie de Monitor editor
Lees verder
@de_monitor

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Hoe wordt er omgegaan met mensen met een beroepsziekte? De Monitor onderzoekt in welk systeem mensen die ziek zijn geworden door hun werk terecht komen.
Alles over dit onderzoek