Gezondheid en zorg / Crisis in het ziekenhuis

Kinderverpleegkundige ziekenhuis: ‘Zonder hulp ouders kan ik mijn werk niet doen’

zaterdag 10 november 2018 Leestijd: 3 min.

Verpleegkundige / ANP

Judith Meulendijks

Redacteur

zaterdag 10 november 2018 Leestijd: 3 min.

‘Het is heel belangrijk dat ouders bij hun kind zijn in het ziekenhuis. We moeten echt niet terug naar de jaren zeventig, toen kinderen alleen werden gelaten. Maar de inzet van ouders lijkt nu een mooi middel te worden om met de werkdruk om te gaan.’ We zijn bij Paula* die werkt als kinderverpleegkundige op de afdeling medium care in een academisch ziekenhuis. Op haar afdeling wordt expliciet aan ouders gevraagd om bij hun kind te blijven als die wordt opgenomen. 

We spreken Paula voor ons onderzoek 'Crisis in het ziekenhuis' waarin we de ziekenhuiszorg voor kinderen met een ernstige beperking onderzoeken.

Ook bij kinderen zonder beperking wordt aan de ouders gevraagd om erbij te blijven. Maar bij kinderen met een beperking is het volgens Paula nog harder nodig omdat zij vaak technisch-complexe zorg nodig hebben die op een bepaalde manier wordt uitgevoerd (ze hebben hun eigen 'handleiding’) en meestal niet of anders communiceren. Is ouderparticipatie verplicht in het ziekenhuis waar zij werkt? Paula: ‘Nee, maar wij verwachten het wel. Zo staat het ook in de huisregels. Als wij een rondleiding geven aan ouders vertellen we het ook direct erbij.’

Worden ouders erop aangesproken als ze er niet zijn? Paula: ‘Ja, omdat het beter is voor het kind, en dan geven we dat ook als argument. Een ziekenhuisopname kan zeer traumatisch zijn voor een kind. Ze voelen zich ziek en de veiligheid is weg. Jij bent als ouder degene die alles weet, jij bent de constante factor en de coördinator.’

Kinderen leren kennen

Paula vertelt dat het bij kinderen met een ernstige beperking moeilijk is om ze te leren kennen in een acute situatie. Ook daarom is het belangrijk dat hun ouders erbij blijven. Paula: ‘Dit soort kinderen zijn echt heel ziek als ze bij ons liggen, want die ouders gaan thuis tot het gaatje. Ouders kunnen veel zelf en krijgen thuis ook vaak hulp van verpleegkundigen. Eigenlijk vinden wij soms dat de ouders eerder met de kinderen naar het ziekenhuis zouden moeten komen.’ 

Ze ziet deze ouders en hun kinderen vaak terugkomen op haar afdeling. ‘Maar ze gaan direct weer naar huis zodra het kind stabiel is: wij kennen hun normale doen en laten niet. Voor ons als verpleegkundigen is het heel moeilijk om te weten waar we naartoe aan het werken zijn. Je krijgt de kans niet om de kinderen te leren kennen.’

Zo vertelde Judith de Waal, moeder van Jonathan (13) met een ernstige beperking, eerder dat zij tijdens een ziekenhuisopname foto’s boven zijn bed hangt waarop te zien is hoe hij is als hij gezond is. En ze laat verplegend personeel filmpjes zien van een lachende Jonathan in goede doen. Paula: ‘Dat doen ouders hier ook en dat helpt echt.’

lees ook: Ziekenhuisopname ernstig beperkte Jonathan (13) legt grote druk op hele gezin donderdag 01 november

Werkdruk

In Nederlandse ziekenhuizen is sprake van een hoge werkdruk en personeelstekorten. Dat ervaart Paula ook: ‘Er is geen tijd meer om te spelen. Geen tijd meer om een band op te bouwen met kinderen. Ik ben alleen handelingen aan het uitvoeren, omdat ik ze bijvoorbeeld moet prikken.’

lees ook: 'De personeelstekorten in ziekenhuizen stijgen ook ons boven het hoofd.’ donderdag 25 oktober

Wordt hierdoor een groter beroep gedaan op de ouders? ‘Zonder hulp van de ouders kan ik mijn werk niet doen. Daar hebben we hebben gewoonweg het personeel niet voor. Als ik een dagdienst moet draaien en verantwoordelijk ben voor drie kinderen en er zijn dan geen ouders: dat kan gewoon niet.’

De crux zit hem in het verschil tussen acute zorg (zorgen dat een kind weer stabiel wordt, bijvoorbeeld een infectie behandelen) en chronische zorg (verzorging en behandeling van de aandoeningen die een kind altijd al had, zoals in de thuissituatie wordt uitgevoerd).

Paula: ‘In het ziekenhuis is het onze taak acute zorg te verrichten, maar deze kinderen hebben ook veel chronische zorg nodig. Deze zorg is kindspecifiek. De verpleegkundigen en ouders die deze kinderen in hun thuissituatie jaren verplegen weten alle ins and outs uit hun hoofd. En vaak kost deze verzorging uren. Sondevoeding geven of wassen kan zo twee uur duren. Deze tijd heb ik niet omdat ik ook zorg moet dragen voor andere kinderen.’

‘Eigen’ verpleegkundigen meenemen

Een mogelijke oplossing voor de grote druk die ouders ervaren als zij in het ziekenhuis 24/7 bij hun kind moeten blijven, is het inzetten van ‘eigen’ verpleegkundigen in het ziekenhuis. Via het persoonsgebonden budget (pgb) huren ouders verpleegkundigen in die hun kind thuis verzorgen. Maar deze professionals inzetten in het ziekenhuis mag niet: de ziekenhuiszorg wordt immers al betaald en dus kan niet nog een keer zorggeld vanuit het pgb worden ingezet voor diezelfde ziekenhuiszorg.

Wat vindt Paula hiervan? ‘Wij vinden het prettig als ouders verpleegkundigen meenemen. Je moet wel goed overleg wie wat gaat doen, maar uiteindelijk worden ze onderdeel van het zorgsysteem.’

‘Als je optimale zorg wilt hebben, dan hoort dit er gewoon bij. De chronische zorg loopt gewoon door en zou normaal ook betaald worden vanuit de pgb. De ziekenhuiszorg komt hier bovenop.’

Wil je op de hoogte worden gehouden van dit onderzoek. Meld je dan hier aan voor de nieuwsbrief en ik houd je iedere twee weken op de hoogte met een update.

*De naam van Paula is op haar verzoek gefingeerd. Haar naam is bij de redactie bekend.

Verkenning Research Opnames Uitzending

Crisis in het ziekenhuis

Uitzending

Ziekenhuizen werken met computersystemen die slecht met elkaar praten. Als jij in ziekenhuis A vaak komt en ze weten daar alles van je, maar je wordt in ziekenhuis B met spoed opgenomen, kan de arts daar vaak niet zien wat er allemaal al van jou bekend is. Waarom is dat erg? En hoe kan het dat in 2019 dit nog niet goed werkt? Wij zoeken het uit.

Deel jouw ervaring 53 andere artikelen in onderzoek

247 tips

ontvangen

Dit artikel is geschreven door:

Judith Meulendijks Redacteur

Judith Meulendijks bijt zich graag vast in onderwerpen. Zij maakt graag helder vertelde verhalen over falende overheidsprocessen, en dan vooral over de mensen die daarvan het slachtoffer zijn. Ze heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel en probeert met haar werk als journalist bij De Monitor de samenleving een beetje beter te maken. Tipgevers, zeker ook van buiten de Randstad, kunnen bij haar terecht voor een luisterend oor. Zij worden echter niet op hun blauwe ogen geloofd; boven alles moet een verhaal kloppen. Judith’s interesse is breed, maar ligt in hoge mate bij justitie, zorg, digitalisering en (medische) privacy.

Lees verder
@judith_monitor

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Na twee uitzendingen over de personeelstekorten gaan we nu de problemen bij de uitwisseling van patiëntengegevens onderzoeken.
Alles over dit onderzoek