‘Ik heb het gevoel dat ik mijzelf eerst iets moet aandoen, wil ik daadwerkelijk geholpen worden’

woensdag 22 juni 2016 Leestijd: 3 min.

dreamstime_xl_665461 /

Anne de Blok

Verslaggever

anne.deblok@kro-ncrv.nl

woensdag 22 juni 2016 Leestijd: 3 min.

Soms komen we tijdens ons onderzoek wel heel dicht bij de verhalen die mensen ons vertellen, zoals vorige week toen ik Kim ontmoette bij haar thuis in Spijkenisse. Zij gaf aan dat ze langzaam de grip op haar leven begint te verliezen en dat ze niet serieus genomen zou worden door de hulpinstanties die haar begeleiden. ‘Ik heb het gevoel dat ik mijzelf eerst iets moet aandoen, wil ik daadwerkelijk geholpen worden,’ vertelde ze. Een paar dagen na ons gesprek ontvang ik om zes uur ‘s ochtends een sms. ‘Ik heb een poging gedaan om zelfmoord te plegen. Ik lig nu op de spoedeisende hulp psychiatrie.’

Een aantal weken geleden openden we het dossier ‘verwarde mensen’. Aanleiding hiervoor is de hoeveelheid nieuwsberichten die we elke dag aan ons voorbij zien komen. ‘Fietsende man van A7 gehaald’. ‘Verwarde man maakt de buurt wakker en belt negen keer 112’. ‘Verwarde vrouw steekt zichzelf in brand in het centrum van Bennekom’. Ruim 65.000 meldingen kwamen er in 2015 bij de politie binnen. Wie zijn deze ‘verwarde mensen’, hoe worden ze begeleid en is de hulp die geboden wordt voldoende?

Als we onze oproep online zetten, belt Kim naar de redactie. ‘Ik ben zo’n verwarde vrouw,’ vertelt ze aan de telefoon. Kim heeft borderline en is al tien jaar onder behandeling bij verschillende GGZ-instellingen. Meerdere vrijwillige én gedwongen opnames heeft ze al achter de rug, maar sinds een aantal maanden woont ze weer zelfstandig thuis samen met haar man Martin en hun 1-jarige dochter Fleur. Hoewel ze elke dag bezoek krijgt van een ambulant begeleider, gaat het volgens haar steeds slechter. ‘Ik voel dat ik aan het afglijden ben, maar als ik ze dat vertel word ik maar niet serieus genomen.’

‘Ik merk dat ik tegen het randje van een psychose aan zit’

Ik besluit bij Kim op bezoek te gaan in Spijkenisse. Een graatmagere jongedame van 29 jaar doet de deur open. Naast borderline heeft ze namelijk ook een eetstoornis, zo wordt later in het gesprek duidelijk. We gaan zitten op een leren bank in de woonkamer waar ze vrijwel meteen van wal steekt. ‘Het zit ons nu allemaal even tegen. Mijn man heeft een auto-immuunziekte en is daardoor nu arbeidsongeschikt. We willen verhuizen omdat er schimmel in de wanden zit, maar de woningcorporatie werkt niet mee. We zijn gekort op onze uitkering, omdat we een kindje hebben gekregen waarvoor we kinderbijslag ontvangen. En er loopt een rechtzaak tegen onze bewindvoerder, want die heeft ons eigenlijk alleen maar verder in de schulden gejaagd.’

'Het zit ons nu allemaal even tegen.'

Als een wervelwind raast Kim door het verhaal heen, totdat ze even pauze neemt en luid zucht. ‘Het is gewoon te veel. En sinds mijn opa een paar weken terug is overleden, merk ik dat ik steeds verder aan het wegzakken ben. Ik hoor weer allemaal stemmen in mijn hoofd.’ Kim vertelt daarna over al die andere keren dat ze stemmen in haar hoofd hoorde en de vele crisissituaties die er toen op volgden. En dat is precies de reden waarom ze nu om hulp vraagt. ‘Ik merk dat ik nu weer tegen het randje van een psychose aan zit en geloof me: ik kan het weten. Ik heb het al zo vaak meegemaakt. Maar blijkbaar gaat het volgens mijn begeleiders nog niet slecht genoeg met mij. Ik heb het gevoel dat ik mijzelf eerst iets moet aandoen, wil ik daadwerkelijk geholpen worden.’

Was dit te voorkomen geweest?

Het is nogal een stevige uitspraak die ik op dat moment nog maar moeilijk op waarde kan schatten. Na twee uur met elkaar gesproken te hebben, nemen we afscheid. Ik vraag Kim nog om de namen en telefoonnummers van haar hulpverleners zodat ik haar verhaal ook bij hen kan checken, maar als ik ze de volgende dag probeer te bellen geven ze aan dat ze wegens hun beroepsgeheim niet kunnen reageren. Ik besluit om het verhaal van Kim nog even te laten liggen, todat ik een paar dagen later om zes uur ‘s ochtends een sms ontvang van Kim.

Hoi Anne, het is uiteindelijk verkeerd gegaan. Maandag hebben de politie en ambulance mij afgevoerd. Heb zelfmoord proberen te plegen en lig nu op de spoedeisende hulp psychiatrie. Kim

Ik stuur een screenshot van het bericht door aan mijn collega en eindredacteur. ‘Jezus, wat heftig... Ik zie je zo.’, krijg ik direct terug. Op de redactie gaan we meteen met elkaar om de tafel. Gesprekken die we reeds voor dit dossier hebben gevoerd, passeren de revu zoals het verhaal van twee Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundigen. Zij stelden dat het soms mis loopt in de hulpverlening omdat het aantal bedden in GGZ-instellingen wordt afgebouwd, terwijl de ambulante zorg nog veelal onvoldoende is opgetuigd. ‘Als gevolg daarvan krijgen patiënten die niet ‘verward’ genoeg zijn, niet de zorg die je als hulpverlener zou willen bieden. Het is dan wachten totdat het misloopt.’

Zou dit ook het geval bij Kim zijn geweest, vragen we ons af. Het uur dat we samen zitten is in de kern dan ook terug te brengen tot twee simpele vragen: was dit te voorkomen geweest? En zo ja, hoe dan?

Ik ben benieuwd of andere hulpverleners ook met dit vraagstuk worstelen. Kunnen jullie de hulp verlenen die jullie graag zouden willen bieden of is het inderdaad soms wachten totdat het misloopt? Ik kom graag met jullie in contact. Natuurlijk kunnen we met deze informatie geen conclusie trekken over de zorgverlening voor Kim, maar het geeft ons wel meer inzicht in hoe jullie je werk ervaren en tegen welke belemmeringen jullie mogelijk oplopen. Heb je dus een tip voor mij? E-mail me dan via anne.deblok@kro-ncrv.nl.

Lees meer over

Gezondheid en zorg Verwarde mensen
Verkenning Research Opnames Uitzending

590 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Anne de Blok

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Sinds de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg neemt het aantal incidenten met verwarde mensen toe. Ruim 75.000 meldingen kwamen er in 2016 bij de politie binnen, een stijging van 14% ten...
Alles over dit onderzoek