Hulpverleners reageren: ‘Bij crisis is het duimen dat je iemand snel een bed kan bieden’

zaterdag 25 juni 2016 Leestijd: 2 min.

dreamstime_m_1534151 /

Anne de Blok

Verslaggever

anne.deblok@kro-ncrv.nl

zaterdag 25 juni 2016 Leestijd: 2 min.

Afgelopen week schreef ik een verhaal over Kim die het gevoel had dat ze niet serieus genomen wordt door de hulpinstanties die haar begeleiden. ‘Ik heb het idee dat ik mijzelf eerst iets moet aandoen, wil ik daadwerkelijk geholpen worden,’ vertelde ze. Een aantal dagen na ons gesprek kreeg ik een bericht van Kim dat ze een zelfmoordpoging had ondernomen. Het verhaal roept veel reacties op, met name van ambulant begeleiders die de onmacht van Kim ergens ook wel begrijpen. Maar we krijgen ook een ander perspectief aangereikt.

‘Als casemanager van een ambulant team merk ik ook regelmatig dat er schaarste heerst voor wat betreft een opname mogelijkheid. Zoveel mogelijk thuis behandelen is voor een grote groep zeer effectief, maar bij een crisis is het tegenwoordig duimen dat je iemand snel een bed kan bieden’, reageert Lisette als we het verhaal van Kim op Facebook plaatsen. ‘De bizarre situatie doet zich dan soms voor dat je een instabiele patiënt moet ontslaan, omdat je een nog ziekere patiënt voorrang moet verlenen.’

‘De bizarre situatie doet zich soms voor dat je een instabiele patiënt moet ontslaan, omdat je een nog ziekere patiënt voorrang moet verlenen’

Het is een van de reacties die we ontvangen in voor ons dossier ‘Verwarde mensen’. Sinds de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg neemt het aantal incidenten met verwarde mensen toe. Ruim 65.000 meldingen kwamen er in 2015 bij de politie binnen, een stijging van 65% ten opzichte van vijf jaar geleden. Wij vragen ons af: wie zijn deze verwarde mensen, hoe worden ze begeleid en is de hulp die geboden wordt voldoende?

Uit de reacties die we ontvangen maken we op dat veel hulpverleners zich net als Lisette zorgen maken over de bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg. Eerder spraken we bijvoorbeeld met Nandl Lokhorst en Berrith Augustus, twee sociaal psychiatrisch verpleegkundigen. Zij stelden dat het soms spaak loopt in de hulpverlening omdat het aantal bedden in GGZ-instellingen wordt afgebouwd, terwijl de ambulante zorg nog veelal onvoldoende is opgetuigd. ‘Als gevolg daarvan krijgen patiënten die niet ‘verward’ genoeg zijn, niet de zorg die je als hulpverlener zou willen bieden. Het is dan wachten totdat het misloopt.’

Soms is niet-opnemen beter

Of dit ook het geval was in de situatie van Kim is moeilijk te zeggen. In sommige gevallen is het namelijk beter om iemand niet meteen op te nemen als hij of zij erom vraagt, omdat ie anders te afhankelijk zou worden van de hulpverlening, zo vertelde een psychiater mij onlangs. ‘Dit zou juist het risico op een crisis weer kunnen vergroten.’

En dat is ook de ervaring van Inge, die zelf vroeger ook een ‘verward persoon’ was. ‘In het verleden heb ik ook regelmatig in crisis gezeten. Op die momenten wilde ik vaak wel graag een opname, maar was het voor mij echt beter om het zelf te doen, zelfs al eindigde dat soms in manipulatief gedrag. Vooral achteraf kan ik zien dat de GGZ meestal gelijk heeft gehad in hun keuze mij niet op te nemen, soms zelfs na een overdosis of zelfbeschadiging.’

De komende week zullen we een aantal van deze reacties nabellen voor een toelichting. Zo hopen we steeds beter grip te krijgen op wat er speelt binnen de geestelijke gezondheidszorg. Heb je een tip voor ons? Stuur mij dan een e-mail: anne.deblok@kro-ncrv.nl.

Lees meer over

Gezondheid en zorg Verwarde mensen
Verkenning Research Opnames Uitzending

590 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Anne de Blok

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Sinds de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg neemt het aantal incidenten met verwarde mensen toe. Ruim 75.000 meldingen kwamen er in 2016 bij de politie binnen, een stijging van 14% ten...
Alles over dit onderzoek