Dagboek van een huisarts Coronacrisis

Huisarts Ton: "Er zijn weer voldoende beschermingspakken en handschoenen. Bijvangst van het oprollen van een hennepkwekerij"

maandag 30 maart 2020 Leestijd: 2 min.

huisarts Ton Dapper / redactie De Monitor

Odette Joosten

Verslaggever

odette.joosten@kro-ncrv.nl

maandag 30 maart 2020 Leestijd: 2 min.

Hoe gaan onze huisartsen om met de coronacrisis? De afgelopen jaren hebben we voor onze onderzoeken gesproken met verschillende huisartsen. Een van hen is Ton Dapper uit Tienhoven, een klein dorpje in de gemeente Stichtse Vecht, onder de rook van Utrecht. We waren drie jaar geleden bij hem op bezoek voor onze uitzending over obesitas. Hoe gaat het nu met hem, zijn team en zijn patiënten? 

We vragen hem om een dagboek bij te houden. Ervaringen en bespiegelingen van een huisarts tijdens de coronacrisis. 

Vrijdag 27 maart
Ik kan niet anders zeggen dan dat we tot nu toe deze week redelijk doorgekomen zijn. Patiënten zijn begripvol, blijven ook begripvol. De strand- en parkincidenten berusten voor mij meer op toeval (ook vele anderen deden opeens hetzelfde, op hetzelfde moment) en onwetendheid (ik had niet door dat vele anderen dit ook wel opeens op hetzelfde moment konden bedenken en gaan doen). Dat is inmiddels wel over aan het gaan. 

Ik heb een paar keer moeten denken aan een documentaire die ik gezien heb over Amerikaanse GI's (militairen, red.) in de Tweede Wereldoorlog. Zij vertelden dat burgers vaak het idee hebben dat oorlogvoeren de hele tijd vechten en schieten is. Oorlogvoeren was vooral, zeiden zij: wachten, wachten... materiaal schoonmaken en controleren, moraal hooghouden, inventariseren: wat zijn de materiële verliezen? Wat zijn de voorraden? Wat is de kwaliteit van het materiaal? Wachten...  strategie doorpraten en opeens horen dat je ten aanval moet. En dan de pijn: wie hebben we achter moeten laten op het slagveld?  Het is een beetje vergelijkbaar met de huisartsenpraktijk nu: het is medische oorlogsvoering geworden, met veel dezelfde kenmerken onder leiding van een ‘oorlogskabinet’. We zijn er nooit voor opgeleid, maar we doen het gewoon met alle collega's, zonder enige wanklank. GI's zijn we. 

Zaterdag 28 maart
Langzaam wordt het risicoprofiel duidelijker: man, hogere leeftijd, bekend met hart- en vaatziekten (met name hoge bloeddruk) en overgewicht. Tachtig procent van de IC-patiënten heeft overgewicht. Sluitende verklaringen zijn er nog niet. Een gevaarlijk punt komt na ongeveer zes dagen ziek zijn. De meeste patiënten beginnen zich dan wat beter te voelen, maar bij deze groep kan het volledig de verkeerde kant op knikken. Het zijn dramatische casussen. Voor alle duidelijkheid: alle patiënten met een onderliggend lijden zijn meer kwetsbaar.

Los daarvan, merk ik dat ik in een opperste staat van denken en werken ben en blijf, morgen kunnen de kaarten weer geheel anders geschud zijn. Telefonische consulten (die zeker viermaal meer plaatsvinden) zijn diagnostisch kwetsbaar. Het gaat eigenlijk goed omdat ik de patiënten persoonlijk ken, merk ik. De huisarts-patiëntrelatie, het persoonlijke aspect, komt in deze coronacrisis krachtig naar voren: als meneer Jansen belt (die anders nooit belt) zijn alle hens aan dek.

Zondag 29 maart
Ons weekje vakantie is komen te vervallen ( ‘alle verloven ingetrokken’), net als voor iedere Nederlander. We vieren nu vakantie in onze huiskamer, net als iedere Nederlander.  

Het draait in deze (begin)fase van de coronacrisis, heel belangrijk om: 'stuff, staff en space' zoals ik kon lezen in een van de kranten. Stuff: de materialen (met name de persoonlijke beschermingsmaterialen en beademingsapparatuur). Staff: de aantallen artsen, verpleegkundigen, thuiszorg- en ambulancepersoneel En space: de IC-bedden, corona-units, hospiceplekken en sporthallen om zieken te kunnen opvangen. 

Er komt een wonderlijke mededeling vanuit de huisartsenpost: er zijn voldoende beschermingspakken en handschoenen gekomen. De politie heeft een hennepkwekerij opgerold, met dit als bijvangst. 

Ik merk dat voor het nationale kabinetsbeleid zich er een spanningsveld ontspint tussen de gezondheidszorg en de economie. Wat gaat 'voor'? Een duivels dilemma, maar voor mij is het duidelijk: alleen een goed draaiende gezondheidszorg kan de schade voor de economie beperken. Hoe minder mensen ‘overall’ ziek of dood, hoe beter de economie overeind blijft. Het politieke spel en gelobby staan, uit ieders zicht, onder hoogspanning. Wat hangt alles toch met alles samen in deze crisistijd. 

Lees het eerste deel van Dagboek van een huisarts: hier
En het tweede deel hier.
lees ook: “Soms hebben patiënten geen koorts, geen benauwdheid, en toch een dramatisch ziektebeeld" donderdag 26 maart

Lees meer over

Gezondheid en zorg Spoedzorg
Verkenning Research Opnames Uitzending

220 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Odette Joosten Verslaggever

Nog dagelijks verwondert Odette Joosten zich over verhalen die mensen haar vertellen. ‘Ik ben altijd op zoek naar de overeenkomsten tussen die verhalen. Waar lopen mensen tegenaan in ‘de maatschappij’? En kan ik, met mijn onderzoek, de vinger op de zere plek leggen en zoeken naar een oplossing? Sinds september 2016 werk ik voor De Monitor. Daarvoor werkte ik als verslaggever bij de achtergrondrubrieken Netwerk en Brandpunt.’

Lees verder
@odettejoosten

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Het zijn bizarre tijden voor ons zorgpersoneel. We willen graag weten hoe het nu gaat met de mensen die de boel draaiende houden tijdens de strijd tegen het coronavirus.
Alles over dit onderzoek