Flexwerk: ‘Mensen zijn niet meer zo belangrijk want gemakkelijk te vervangen’

woensdag 30 november 2016 Leestijd: 3 min.

Een begeleidster van kinderdagverblijf De Blokkendoos in Uithoorn leest een verhaal voor. (bron: ANP Koen Suyk) /

Bastiaan Hetebrij

Verslaggever

bastiaan.hetebrij@kro-ncrv.nl

woensdag 30 november 2016 Leestijd: 3 min.

Tipgevers vertellen dat ze een stabiele baan willen en zich niet elke dag zorgen willen maken over werk. Deze flexwerkers voelen zich achtergesteld: ‘Het is alsof je gestraft wordt. Voor jou tien anderen.’

In onze zoektocht naar werken in de flexwereld spreek ik twee vrouwen met een vergelijkbare ervaring: beiden zijn na een scheiding (meer) gaan werken maar blijven steken in flexcontracten. En dat is voor beiden heel frustrerend.

De eerste is Suzanne van Leersum. Zij werkt nu voor een kinderdagverblijf. Gelukkig is er veel werk en plant haar huidige werkgever goed vooruit. Ze kreeg al 6 tijdelijke contracten achter elkaar en reist steeds heen en weer tussen bijstand, WW en een baan. In januari stopt waarschijnlijk haar aanvullende bijstand, en op 1 maart loopt haar contract af. Maar juist nu werkt ze veel uren, terwijl ze in het nieuwe jaar minder uren zal krijgen, denkt ze. Dat moet ze allemaal weer uitleggen aan alle instanties en dus moet ze haar administratie heel goed op orde hebben.

Geen poot om op te staan

Toch is ze bang voor de nieuwe aanvraag van de bijstand. Ze vreest dat die weer net zo lang duurt als de vorige keer: 4 maanden. Een buffer heeft ze niet. Het is een wonder dat ze geen schulden heeft.

In 2009 vertrok haar man van de ene op de andere dag. ‘Dan moet je zelf aan het werk. Het langste contract dat ik had was een jaar. Ik pakte alles aan. Het ergste is de onzekerheid, je mist een basiszekerheid. Het voelt alsof je gestraft wordt. Als flexwerker heb je geen poot om op te staan.’

Geen burn-out, sterk ras

De tweede tipgever is Marlies van der Steen. Ook zij tekent contract na contract in de thuiszorgsector zonder dat het tot iets vasts leidt. Nu heeft ze een tweede baantje erbij, want de eerste valt binnenkort weg. Tot haar frustratie, want zij wil graag blijven werken, en ook de mensen bij wie ze thuis komt willen maar wat graag met haar door. Ze komt er al twee jaar en als iets in een half uur moet en het duurt toch 40 minuten, dan doet ze dat zonder morren: ‘Die mensen zijn eenzaam en zitten verlegen om een praatje!’

Haar tweede baan is een zzp-functie, ook in de thuiszorg. De instelling werkt alleen nog met zzp’ers. Volgens Marlies is ze als zzp’er continu met werk bezig. Alles gaat via de app. Je bent geen moment vrij. Elke avond weer wordt heen en weer geappt wie wat kan doen. ‘Dat ik nog geen burn-out heb… Ik ben kennelijk van een sterk ras. Met een vaste baan kan je dat loslaten.’

Terwijl Marlies vanwege drie tijdelijke contracten weg moet, ziet ze de advertenties voor een opvolger al verschijnen. Haar collega’s worden gevraagd mee te zoeken naar een nieuwe collega: ‘Er worden zelfs bedragen van 200 euro geboden als ‘vindersloon’ wat ze in een collegialiteitspot stoppen! (De gemeenschappelijke pot voor etentjes en zo, BH). Hele vreemde zaak! Terwijl ik echt met plezier werk.’

Mensen zijn gemakkelijk te vervangen

Ook Suzanne maakte mee dat voor haar baan een advertentie werd gezet. ‘Die zorginstelling was heel erg te spreken over me. Maar ik heb daar toen wat van gezegd en daar hoef ik nu niet meer aan te komen. Ik werkte daar met een hele moeilijke groep kinderen en ik was zo gedemotiveerd dat ik meteen op ben gestapt. Mensen zijn niet meer zo belangrijk want gemakkelijk te vervangen.’ Doordat Suzanne een laag én onzeker inkomen heeft lijdt ook haar gezin onder haar werk.

Het heeft absoluut gevolgen voor mijn gezin. Mijn dochter heeft maar 1 rem op haar fiets maar moet wel 10 kilometer fietsen. Ik heb geen geld om haar rem te laten repareren. Alle kleding is tweedehands. Het is een zeer onzeker bestaan.

Suzanne van Leersum

Putjesschepper

Suzanne wil graag wat anders: ‘Mijn ideaal is een vaste baan: maakt me niet uit wat het is. Putjesschepper, als het maar vast is. Niets is zo slopend als leven met onzekerheid.’ En ook Marlies hoopt op een vaste baan, ook als het onder haar niveau is. ‘Nu komt er voor mij gewoon iemand anders. Dat is echt heel krom.’

[TIP text=Heb jij ook ervaringen met tijdelijke contracten, nul-urencontracten of ander flexwerk? Laat het ons weten.]

Lees meer over

Werk en inkomen Flexwerk
Verkenning Research Opnames Uitzending

195 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Bastiaan Hetebrij Verslaggever

Bastiaan Hetebrij is politicoloog en studeerde in Amsterdam en New York. Hij liep stage bij de Duitse zender Phoenix in Berlijn en werkte als verslaggever bij AT5 en de politieke redactie van RTL-Nieuws. Hij probeert te werken volgens het journalistieke adagium: eerst de feiten, dan het werk, dan de mening en dat doet hij als verslaggever, regisseur en online. Zijn interessegebied is breed. Hij zoekt graag naar belangentegenstellingen, dieperliggende oorzaken en de al dan niet oprechte drijfveren van betrokkenen.

Lees verder
@bhetebrij

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Flexwerk neemt steeds vaker de plaats in van de ouderwetse vaste baan. Is dat een goede ontwikkeling? Of ondermijnen we hiermee de rechten van een groeiende groep Nederlanders?
Alles over dit onderzoek