De do’s en don’ts van frauderechercheurs

donderdag 28 april 2016 Leestijd: 2 min.

dreamstime_xxl_11399319 /

Marjolein Schut

Redacteur

marjolein.schut@kro-ncrv.nl

donderdag 28 april 2016 Leestijd: 2 min.

Verzekeraars doen regelmatig onderzoek naar mensen die een schadeclaim indienen. In het uiterste geval, bij een vermoeden van fraude, kan een verzekeraar een recherchebureau inschakelen om een zogenaamd persoonlijk onderzoek uit te voeren. In dat geval worden mensen zonder dat zij dit weten geobserveerd. Jan Loedeman, in zijn branche genaamd De Bever, is eigenaar van particulier recherchebureau DB1. We spreken hem voor het dossier Letselschade over de do’s en don’ts van een particulier rechercheur.

Loedeman observeert mensen voor bedrijven en voor verzekeraars van arbeidsongeschiktheidsverzekeringen. Een persoonlijk onderzoek is naar zijn mening een uiterst middel. Het mag alleen plaatsvinden als er een serieus vermoeden van fraude is en een feitenonderzoek geen resultaat heeft opgeleverd. Ook moet zo’n onderzoek proportioneel zijn en mag de informatie niet op andere manieren te achterhalen zijn. Volgens Loedeman wordt er veel fraude gepleegd en is een vermoeden van fraude door verzekeraars en bedrijven vaak terecht.

‘9 Van de 10 keer zitten ze goed.’

Loedeman maakt foto’s, filmpjes en schrijft observatierapporten. Hij benadrukt zijn onafhankelijke positie. Hij levert alleen materiaal aan, maar de beoordeling van het materiaal gebeurt door anderen, bijvoorbeeld door een arts die voor een verzekeraar werkt.

Camouflagejas

Loedeman werkte vroeger voor de politie, dus het rechercheren en observeren zit hem in het bloed. Hij kan geen spannender en afwisselender werk bedenken. Nooit weet hij van te voren hoe zijn dag verloopt en of hij die nacht thuis slaapt bij zijn gezin. ‘Je hebt geen enkele regie,’ zegt Loedeman. Vaak weet hij namelijk niet waar een geobserveerde met de auto naar toe gaat en hoe lang hij op een andere bestemming verblijft. Hij heeft daarom standaard een koffertje bij zich voor het geval hij in een hotel moet overnachten. Ook neemt hij altijd verschillende jassen mee, zoals een jas met camouflagekleuren, voor het geval dat hij zich letterlijk in de bosjes moet verschansen.

Snuffelen op Facebook

Verzekeraars checken na indienen van een schadeclaim een databank om te zien of degene dat al eens eerder heeft gedaan. Ook is een feitenonderzoek heel gebruikelijk. Hierbij worden zoveel mogelijk gegevens over het letsel en de indiener van de schadeclaim onderzocht. Verzekeraars kijken onder andere op Facebook-pagina’s en websites van mensen die een schadeclaim hebben ingediend. Facebook-foto’s kunnen aanleiding zijn voor fraudeonderzoek, bijvoorbeeld als iemand met zware whiplashklachten op Facebook-foto’s te zien is tijdens een sportwedstrijd. Snuffelen op social media en websites door verzekeraars is toegestaan omdat het gaat om openbare bronnen. Ook Loedeman speurt op persoonlijke Facebook-pagina’s. ‘Als ik op Facebook zie dat iemand die ik observeer de dag erna ergens naar toe gaat, weet ik dat ik hem daar naar toe kan volgen.’

Als een verzekeraar een vermoeden van fraude heeft en wil overgaan tot een rechercheonderzoek moet dat eerst intern binnen de organisatie worden voorgelegd. Er zijn volgens Loedeman ook zogenaamde fraude-indicatoren nodig voordat zo’n persoonlijk onderzoek in gang mag worden gezet, zoals bijvoorbeeld anonieme tips over fraude.

Wat mag een particulier recherchebureau wel en niet?

Particuliere onderzoeksbureaus moeten zich houden aan de Gedragscode Particuliere Onderzoeksbureaus. Deze gedragscode wordt in de recherchebranche ook wel ‘de bijbel’ genoemd, omdat deze beroepscode bepaalt wat wel en niet is toegestaan bij het doen van observaties.

Loedeman noemt wat voorbeelden. Zo filmt hij alles met een zogenaamde handycam omdat het niet is toegestaan om dagenlang onbemand een camera op statief te laten filmen. Een rechercheur moet zelf bij alle opnames aanwezig zijn om te garanderen dat geen andere mensen worden gefilmd en privacyregels worden geschonden. Ook is het volgens hem niet toegestaan om vanaf de openbare weg iemand in zijn privédomein te filmen. Maar opnames maken van mensen op openbaar terrein, zoals op de parkeerplaats bij een supermarkt, mag weer wel. Dit zou verzekeraars relevante informatie kunnen opleveren, bijvoorbeeld als iemand gefilmd wordt die zwaar letsel voorwendt, maar die wel zware boodschappentassen blijkt te kunnen tillen. Posten voor een huis en auto’s achtervolgen doet Loedeman ook regelmatig.

Werk je voor een particulier recherchebureau in opdracht van verzekeraars van letselschade? Of werk je voor een verzekeraar en wil je je ervaringen mailen? Mail: tip insturen

Lees meer over

Veiligheid en handhaving Letselschade
Verkenning Research Opnames Uitzending

215 tips

ontvangen

Ervaringsdeskundigen

gezocht

Dit artikel is geschreven door:

Marjolein Schut Redacteur

Scherpzinnig researcher, wars van een-dimensionale verhalen. Ervaren in actualiteiten (Nieuwsuur), talkshows (oa Pauw & Witteman) en buitenland-series. Startpunt zijn persoonlijke verhalen, om vervolgens uit te zoomen en daar een scherp analyserend, journalistiek verhaal van te maken. Open blik, vind het belangrijk om een verhaal van verschillende kanten te bekijken en te ontleden. Elk onderwerp – ook ver weg van de Randstad - heeft voor mij potentie.

Lees verder
@schut_marjolein

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Toon meer

Meer weten?

Het zal je maar gebeuren, je bent slachtoffer van een verkeersongeluk en hebt ernstige whiplashklachten. Maar de verzekeraar vertrouwt je niet en stuurt een prvédetective op je af die je sch...
Alles over dit onderzoek