Kinderen / Sportregime

‘Als kinderen drie keer per week moeten knallen op het sportveld, lopen ze blessures op’

zondag 10 februari 2019 Leestijd: 3 min.

13-jarige dochter speelt met tape omdat ze last heeft van haar knie. / Foto van Eric Fintelman

Saskia Adriaens

Verslaggever

zondag 10 februari 2019 Leestijd: 3 min.

Door het overweldigende aantal reacties en opmerkingen op het artikel ‘Het moordende schema van sportterreur voor kinderen’ besluiten we verder onderzoek te doen. Het is blijkbaar een herkenbaar verhaal dat behoorlijk leeft. Maar ligt hier een systeemfout aan ten grondslag of gaat het om een maatschappelijk fenomeen wat we met zijn allen in stand houden?

Eerst even wat reacties op een rij. Op LinkedIn, Facebook en in onze mailbox hebben inmiddels honderden mensen het artikel gelezen, geliked of gedeeld. Er zitten veel meningen tussen maar ook ervaringsverhalen. Zoals ouders die zich zorgen maken over hun kinderen. Zo vraagt Willemijn zich af: ‘Twee keer trainen en een wedstrijd. Onze dochter is zeven. Waar blijft tijd voor andere sporten, muziek en gewoon spelen?’

Fanatieke ouders

Een andere moeder zet ook haar vraagtekens bij de druk die op haar kinderen wordt gelegd. ‘Ik heb er veel moeite mee dat mijn achtjarige zoon twee keer per week moet trainen en dan nog een wedstrijd op zaterdag. Dit is een flinke belasting voor hem, want hij gaat ook naar de buitenschoolse opvang en hij heeft huiswerk. Het is lastig om tegen een fanatieke club en fanatieke ouders in te gaan. Dus we doen mee, hoewel ik twijfel of we hiermee door moeten gaan. Ik vind het wel belangrijk en leuk dat hij aan teamsport doet.’

Vader Jan-Pieter schrijft: ‘Mijn zoon moest in de D1 (hockey, vanaf 10 jaar, red.) drie keer per week anderhalf uur trainen. In realiteit trainde hij bijna twee uur, aangezien hij een kwartier voor tijd moest inlopen en na de reguliere training ook vaak shuttles moest lopen. Hij heeft bijna twee jaar lang last gehad van hielspoorachtige klachten,  de ziekte van Sever. Hierdoor heeft hij tijdens trainingen en wedstrijden met pijn gelopen. Hoewel er geen direct causaal verband is bewezen, zegt mijn gezonde verstand dat er sprake is van overbelasting. Het is tijd voor actie en verandering en dit thema moet binnen clubs besproken worden.’

lees ook: Het moordende schema van sportterreur voor kinderen zaterdag 17 november

Er zijn er ook die vinden dat ouders juist in actie moeten komen. Zo zegt Nanda: ‘Ouders grijp in en kom in verzet. Het is een absurde ontwikkeling die kinderen in de ratrace van presteren en agendadrukte perst.’ En Joep schrijft: ‘Blijkbaar vinden veel ouders het acceptabel dat een bepaalde vorm van groepsdruk de agenda van je kind vult. Vervolgens ben je dan als ouder van bijvoorbeeld drie kinderen de hele week taxichauffeur, want ze beoefenen alle drie een andere sport. Laat een kind kind zijn en leer hem of haar eigen keuzes te maken. Daar wordt het veel gelukkiger van.’

Eenzijdig sporten is niet goed

Ook professionals roeren zich in de discussie. Timon is jeugdvoorzitter bij VV Wilhelmus en verbaasd over de discussie: ‘Ik vraag me af waar de balans is tussen gezond fanatisme en een blinde vlek voor selectiesport.’ En hockeycoach Eric Fintelman schrijft: ‘Het is al vaker gezegd maar als kinderen leren veelzijdig motorisch te bewegen dan kunnen ze wel zeven keer per week trainen. Bewegen ze echter eenzijdig dan is twee keer per week en een wedstrijd de max.’ Dat onderschrijft ook sportfysiotherapeut Dimitri: ‘Ondanks dat er behoorlijk wat wetenschappelijk bewijs is dat pleit tegen vroege specialisatie, blijven trainers, clubs en ouders korte termijn-denkers. De angst lijkt te regeren. De angst voor minder leden, voor het feit dat de concurrent meer traint, de angst voor het niet winnen.’ Een orthopedisch chirurg uit ook zijn zorgen: ‘Een verhaal van doorgeschoten passie bij clubs. Laat het kind spelenderwijs sporten. Breng ze plezier in de sport bij met een vleugje discipline. De toppers komen vanzelf bovendrijven.’ Fintelman heeft behalve als hockeycoach ook als vader een mening. Zijn 13-jarige dochter speelt in de C2 (vanaf 13 jaar) bij hockeyclub Apeldoorn en moet drie keer per week trainen en in de winter verplicht twee keer in de zaal trainen. ‘Ze vindt het zelf heel leuk, maar ze heeft altijd last van haar enkels en hielen.’

Blessures

Ook zijn er mensen die zeggen dat we blij moeten zijn met kinderen die veel bewegen. Zo schrijft Martijn: ‘Lastige discussie, omdat vanuit het oogpunt van de clubs je ook kan redeneren dat kinderen tegenwoordig van huis uit überhaupt minder bewegen dan ‘vroeger’ en minder uit zichzelf buitenspelen of sporten. Om je motorisch te ontwikkelen zal je uren moeten maken.’ Maar Renate ziet dat anders. Zij denkt dat er juist blessures ontstaan omdat er minder wordt bewogen. ‘Gymzalen worden afgebroken en daarmee wordt de afstand naar het gymlokaal langer en de gymles korter. In veel steden wordt nog nauwelijks bewegingsonderwijs gegeven door een vakleerkracht. Als die kinderen vervolgens drie keer per week moeten knallen op het sportveld, lopen ze blessures op.’

Kinderen / Sportregime

Oproep

Voor ons als onderzoeksprogramma is de vraag: Hebben we hier te maken met een onwenselijke trend? Waar komt dat uit voort? Spelen ouders een grote rol of zijn het de clubs die het sportregime opleggen? En wat zijn de eventuele gevolgen? Zijn er inderdaad meer blessures of burnouts bij jonge kinderen als gevolg van de prestatiedruk en het vele trainen? We horen graag jouw tip of ervaringsverhaal.
Deel jouw ervaring

Saskia Adriaens

Verslaggever

Deel jouw ervaring

Dit artikel is geschreven door:

Saskia Adriaens Verslaggever

'Ogen openen en gedachten kantelen’, dat is de grootste drijfveer van Saskia Adriaens. De eerste jaren na haar studie journalistiek heeft zij als freelancer voor multiculturele televisie (MTNL) gewerkt en geschreven voor diverse media zoals kranten, Opzij en Oneworld. Tien jaar geleden alweer is zij begonnen bij de publieke omroep. Als verslaggever heeft ze reportages gemaakt in binnen- en buitenland, voor onder andere de actualiteitenrubriek Netwerk, Altijd Wat, Brandpunt Profiel, Kruispunt en sinds 2015 voor De Monitor. Vooral sociaal-maatschappelijke onderwerpen zoals de multiculturele samenleving, vluchtelingenproblematiek, vrouwenrechten, onderwijs en opvoeding hebben haar interesse. Maar zoals Einstein ook al zei: ‘Ik heb geen speciaal talent, ik ben vooral razend nieuwsgierig!’

Lees verder
@sadriaens

Deel dit artikel

Meer artikelen in dit onderzoek

Meer weten?

Nederland wil als sportland bij de top 10 van beste sportlanden in de wereld horen. Dan is het van groot belang om zoveel mogelijk kinderen enthousiast te maken voor sport. Maar hoe zorg je dat he...
Alles over dit onderzoek